in ,

தவமும் அறமும் (சிறுகதை) – ஜெயந்தி.M

எழுத்தாளர் ஜெயந்தி எழுதிய மற்ற சிறுகதைகளை வாசிக்க இங்கு கிளிக் செய்யவும்

திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில் உள்ள ஒரு சிறிய கிராமம் – செங்காடு. அந்தக் கிராமத்தில் மக்கள் மிக எளிமையாக வாழ்ந்தாலும், அங்கே மனிதத்தன்மையும் ஒற்றுமையும் நிறைந்திருந்தது. அந்த கிராமத்தின் எல்லையில் பழமையான ஒரு ஆலமரம் இருந்தது. அதன் அருகே ஒரு சிறிய ஆசிரமம். அந்த ஆசிரமத்தில் வாழ்ந்தவர் சதாசிவம் என்ற துறவி.

சதாசிவம் இளமையில் ஒரு பெரிய நகரத்தில் வசித்தவர். நல்ல கல்வியும், பணமும் இருந்தது. ஆனால் வாழ்க்கையில் அமைதி இல்லாததால் எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு, மனிதர்களுக்குச் சேவை செய்வதே உண்மையான வாழ்க்கை என்று எண்ணி, இந்த கிராமத்திற்கு வந்து குடியிருந்தார். தினமும் காலையில் எழுந்து தியானம் செய்தார்; பிறகு கிராம மக்களுக்கு இலவசமாக மூலிகை மருந்துகள் கொடுத்து உதவி செய்தார்.

அவரை எல்லோரும் “சுவாமி” என்று மரியாதையுடன் அழைத்தனர்.

அதே கிராமத்தில் மாரிமுத்து என்ற விவசாயி இருந்தான். மிகவும் உழைப்பாளி. ஆனால் அவன் மனதில் எப்போதும் ஒரு குறை இருந்தது — “நான் இவ்வளவு உழைக்கிறேன், ஆனாலும் பணம் சேரவில்லை; ஆனால் அந்த சுவாமி வேலை செய்யாமல் அமைதியாக வாழ்கிறார்” என்ற எண்ணம் அவனை அடிக்கடி வருத்தியது.

ஒரு நாள், அவன் நண்பன் ராமு கேட்டான்: “என்னடா மாரிமுத்து, ஏதோ சிந்தனையில் இருக்கிறாய்?”

மாரிமுத்து சொன்னான்: “நாமெல்லாம் நாள் முழுக்க உழைக்கிறோம். ஆனா அந்த சுவாமி எதுவும் செய்யாமல் எல்லாரிடமும் மரியாதை வாங்குகிறார். அது சரியா?”

ராமு சிரித்தான். “அவர் எதுவும் செய்யவில்லை என்று நினைக்கிறாயா? அவர் கிராமத்துக்கு எவ்வளவு உதவி செய்கிறார் என்று பார்த்தாயா?”. ஆனால் மாரிமுத்துவின் மனதில் சந்தேகம் நீங்கவில்லை.

சில நாட்கள் கழித்து, கடும் மழை பெய்தது. கிராமத்தின் அருகே இருந்த குளம் நிரம்பி வழிந்தது. சில வீடுகள் தண்ணீரில் மூழ்கும் அபாயம் ஏற்பட்டது. மக்கள் பதற்றத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தனர். அந்த நேரத்தில் சதாசிவம் சுவாமி அமைதியாக கிராம மக்களை ஒன்று சேர்த்தார்.

“அனைவரும் பயப்பட வேண்டாம். முதலில் குழந்தைகளையும் முதியவர்களையும் உயரமான இடத்துக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள்,” என்றார்.

அவர் தானும் மழையில் நனைந்தபடி, மக்கள் உடன் சேர்ந்து வேலை செய்தார். சிலர் மரக்கட்டைகளை கொண்டு வந்தனர்; சிலர் மணல் மூட்டைகள் வைத்து தண்ணீர் புகாமல் தடுப்பை அமைத்தனர். இரவு முழுவதும் சுவாமி ஓய்வின்றி உழைத்தார். அதை எல்லாம் மாரிமுத்து தூரத்தில் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் மனதில் ஒரு மாற்றம் தோன்றியது.

“இவர் துறவி என்று அமைதியாக உட்கார்ந்து இருப்பவர் இல்லை. நம்மைவிட அதிகமாகவே உழைக்கிறார்,” என்று நினைத்தான்.

அடுத்த நாள் காலை, மழை நின்றது. பெரிய பாதிப்பு எதுவும் இல்லாமல் கிராமம் காப்பாற்றப்பட்டது. மக்கள் அனைவரும் சுவாமிக்கு நன்றி கூறினர். மாரிமுத்து மெதுவாக சுவாமியின் அருகே வந்து நின்றான்.

“சுவாமி, நான் ஒரு விஷயம் கேட்கலாமா?” என்றான்.

“கேள் மகனே,” என்று சுவாமி சிரித்தார்.

“நீங்கள் எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு துறவியாக வாழ்கிறீர்கள். உங்களுக்கு என்ன கிடைக்கிறது?”

சுவாமி மெதுவாக ஆலமரத்தை பார்த்தார். “இந்த மரத்தைப் பாரு. இது யாரிடமும் எதையும் கேட்காமல் நிழல் கொடுக்கிறது. காய்களை தருகிறது. காற்றை சுத்தமாக்குகிறது. இதற்கு அதற்காக யாரும் சம்பளம் தரவில்லை. ஆனாலும் இது மகிழ்ச்சியாக நிற்கிறது. ஏன் தெரியுமா?”

மாரிமுத்து அமைதியாக கேட்டான்.

“இது தன் இயல்பைப் பின்பற்றுகிறது. மனிதனின் இயல்பு — பிறருக்கு உதவுவது. நாம் நமக்காக மட்டும் வாழ்ந்தால் மனம் நிறைவடையாது. பிறருக்காக கொஞ்சம் செய்தால் உள்ளத்தில் அமைதி வரும். அதுதான் தவமும் அறமும்.”

இந்த வார்த்தைகள் மாரிமுத்துவின் மனதில் ஆழமாக பதிந்தன.

அந்த நாளிலிருந்து அவன் மாறத் தொடங்கினான். தன் வயலில் வேலை செய்த பிறகு, நேரம் கிடைக்கும் போது கிராமத்தின் ஏழை குடும்பங்களுக்கு உதவத் தொடங்கினான். பள்ளிக்கு செல்ல முடியாத குழந்தைகளுக்கு மாலை நேரத்தில் படிக்க கற்றுக் கொடுத்தான்.

சில மாதங்கள் கழித்து, கிராமத்தில் ஒரு சிறிய நூலகம் அமைக்க முடிவு செய்யப்பட்டது. அதற்கு பணம் போதவில்லை. அப்போது மாரிமுத்து தனது சேமித்த பணத்தில் ஒரு பகுதியை கொடுத்தான். இதைப் பார்த்து மற்றவர்களும் உதவி செய்தனர். விரைவில் நூலகம் கட்டப்பட்டது.

நூலகம் திறக்கும் நாளில், கிராமத் தலைவர் பேசினார்: “இந்த நூலகம் கட்டப்பட்டதற்கு பலர் உதவியிருக்கிறார்கள். ஆனால் முதலில் உதவி செய்ய முன்வந்தவர் மாரிமுத்து. அவருக்கு நன்றி.”

அனைவரும் கைதட்டினர். மாரிமுத்து வெட்கத்துடன் சுவாமியை பார்த்தான். சுவாமி சிரித்தபடி தலைஅசைத்தார்.

அந்த மாலை, மாரிமுத்து சுவாமியிடம் வந்து சொன்னான்:

“சுவாமி, முன்பு நான் உங்களைப் பற்றி தவறாக நினைத்தேன். மன்னிக்கவும். இப்போது புரிகிறது — உண்மையான தவம் என்பது காட்டில் சென்று உட்கார்வது மட்டும் இல்லை; மற்றவர்களுக்கு உதவுவதும் தவமே.”

சுவாமி சொன்னார்: “மிக சரி. மனம் சுத்தமாக இருந்து, மற்றவர்களுக்கு நன்மை செய்யும் வாழ்க்கையே அறம். தவம் என்பது உடலை வாட்டுவது அல்ல; மனத்தை நல்ல எண்ணங்களில் நிலைநிறுத்துவது.”

அந்த நாளுக்குப் பிறகு செங்காடு கிராமத்தில் ஒரு நல்ல மாற்றம் ஏற்பட்டது. மக்கள் தங்கள் வேலைகளைச் செய்தாலும், மற்றவர்களுக்கு உதவுவது மறக்கவில்லை. ஏழை மாணவர்களுக்கு புத்தகங்கள் வாங்கித் தரும் பழக்கம் உருவானது. முதியவர்களுக்கு உணவு கொடுக்கும் குழுவும் தொடங்கப்பட்டது.

சதாசிவம் சுவாமி எப்போதும் போல அமைதியாக இருந்தார். ஆனால் அவர் விதைத்த எண்ணங்கள் கிராமத்தின் மனங்களில் மரமாக வளரத் தொடங்கின.

ஒரு நாள் மாலை, மாரிமுத்து தனது மகனை கொண்டு வந்து சுவாமியை சந்தித்தான்.

“சுவாமி, என் மகனுக்கு ஒரு ஆசீர்வாதம் சொல்லுங்கள். அவன் நல்ல மனிதராக வளர வேண்டும்.”

சுவாமி குழந்தையின் தலையில் கை வைத்தார்.

“புத்திசாலியாக இருப்பது முக்கியம் இல்லை; நல்ல மனசுடன் இருப்பது முக்கியம். தினமும் குறைந்தது ஒருவருக்கு உதவ வேண்டும் என்று நினைத்து வாழ்ந்தால், அவன் வாழ்க்கை அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கும்.”

மாரிமுத்து மகிழ்ச்சியுடன் வீட்டிற்குத் திரும்பினான். அந்த இரவு அவன் மனைவியிடம் சொன்னான்:

“நாம் சேர்த்த பணம் எவ்வளவு இருக்கிறது என்பது முக்கியமில்லை. நாம் செய்த நன்மைகள் தான் வாழ்க்கையில் நம்மை நினைவுபடுத்தும்.”

ஆண்டுகள் கழிந்தன. சதாசிவம் சுவாமி முதுமை அடைந்தார். ஒரு நாள் அவர் அமைதியாக மறைந்தார். ஆனால் அவர் இல்லாதபோதும், அவர் கற்றுக் கொடுத்த அற வாழ்க்கை அந்த கிராமத்தில் தொடர்ந்தது.

ஆலமரத்தின் கீழ் மக்கள் இன்னும் கூடுவார்கள். அங்கே யாராவது சண்டை போட்டாலும், மற்றவர்கள் சொல்லுவார்கள்:

“சுவாமி சொன்னது நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள் — பிறருக்கு நன்மை செய்வதே உண்மையான தவம்.”

செங்காடு கிராமம் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் “அறம் வாழும் கிராமம்” என்று அழைக்கப்பட்டது. அந்த மாற்றத்தின் தொடக்கம் ஒரு துறவியின் அமைதியான சேவையிலும், ஒரு மனிதனின் மனமாற்றத்திலும் இருந்தது.

உண்மையான தவம் என்பது உலகத்தை விட்டு ஓடுவது அல்ல; உலகத்துக்குள் இருந்து பிறருக்குப்  பயன் தரும் வாழ்க்கை வாழ்வதே அறமும் தவமும் ஆகும்.

எழுத்தாளர் ஜெயந்தி எழுதிய மற்ற சிறுகதைகளை வாசிக்க இங்கு கிளிக் செய்யவும்

(முற்றும்)

This post was created with our nice and easy submission form. Create your post!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

GIPHY App Key not set. Please check settings

    துறைமுக வரி…! (சிறுகதை) – பிரபாகரன்.M

    வண்ணங்கள் அழகு வாழ்க்கை இனிது!? (கவிதை) – இரஜகை நிலவன்