எழுத்தாளர் சத்தியபானு எழுதிய மற்ற சிறுகதைகளை வாசிக்க இங்கு கிளிக் செய்யவும்
அகல்யாவிற்கு வயது முப்பத்தெட்டு. காலையில் எழுந்தது முதல் இரவு படுக்கைக்குச் செல்லும் வரை அவளது வாழ்க்கை ஒரு இயந்திரத்தைப் போல ஓடிக்கொண்டிருந்தது. ஒரு தனியார் வங்கியில் மேலாளர் பணி. கைநிறையச் சம்பளம், கௌரவமான பதவி. ஆனால், வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் அந்தப் பெரிய பங்களாவில் அவளை வரவேற்பது தனிமை மட்டுமே.
அகல்யாவின் அம்மா மரகதம்மாளுக்கு மகளை நினைத்து ஒவ்வொரு கணமும் கவலை. “ஏண்டி அகல்யா, உனக்குக் கீழ இருந்த அஞ்சு பேரு கல்யாணம் ஆகி குழந்தை குட்டியோட இருக்காங்க. நீ என்னடான்னா இன்னும் இப்படியே இருக்க?” இதுதான் தினமும் அவள் கேட்கும் பல்லவி.
திருமணம் தள்ளிப் போவதற்கு அகல்யா காரணமல்ல. ஜாதகக் கட்டத்தில் ஏதோ ஒரு தடை, இடையில் அப்பாவுக்கு ஏற்பட்ட உடல்நலக்குறைவு, தம்பிகளின் படிப்பு என அவள் தன்னைத் தியாகம் செய்துகொண்டே வந்தாள். இப்போது எல்லாம் சீராகிவிட்டது, ஆனால் அவளுக்கு வரன் அமைவதுதான் பெரும் போராட்டமாக இருந்தது.
ஒவ்வொரு விசேஷத்தின் போதும் உறவினர்களின் கண்கள் அவளை ஒரு விசித்திரப் பிறவியைப் போலவே பார்க்கும். “இன்னும் ஏன் தள்ளிப்போகுது? ஏதோ தோஷம் போல!” என்று காதுபடவே பேசுவார்கள். அந்த வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றும் அகல்யாவின் நெஞ்சில் முள்ளாய் தைக்கும். இரவு நேரங்களில் தன் அறையில் அமர்ந்து சன்னல் வழியாகத் தெரியும் நிலவைப் பார்த்து அழுவாள்.
“தனிமை என்பது ஒரு தண்டனையல்ல, அது ஒரு தவம். ஆனால் அந்தத் தவம் எப்போது முடியும் என்பது தெரியாதபோதுதான் அது நரகமாகிறது.”
அகல்யாவின் அலுவலகத்திற்கு ஒரு புதிய வாடிக்கையாளர் வந்தார். அவர் பெயர் ராகவன். நாற்பது வயது. மென்மையான சுபாவம். முதல் சந்திப்பிலேயே அகல்யாவின் நிதானமும், வேலையில் அவளுக்கிருந்த ஈடுபாடும் ராகவனைக் கவர்ந்தது.
ராகவன் ஒரு கட்டிடக் கலைஞர் அவரும் மணமாகாதவர் தான். தன் தங்கையின் திருமணத்திற்காகத் தன் வாழ்நாளை அர்ப்பணித்தவர். இருவருக்கும் இடையே இருந்த அந்தத் ‘தனிமை’ என்ற பொதுவான புள்ளி அவர்களை இணைத்தது.
வேலை நிமித்தமாக அடிக்கடி சந்திக்க நேரிட்டபோது, பேச்சுக்கள் வங்கிக் கணக்குகளிலிருந்து வாழ்க்கைப் பக்கங்களுக்கு நகர்ந்தன. ஒரு மாலை நேரத்தில், காபி அருந்திக்கொண்டிருந்த போது ராகவன் கேட்டார்:
“அகல்யா, இவ்வளவு அழகான, அறிவான பெண் ஏன் இன்னும் தனிமையாக இருக்கிறீர்கள்?”
அகல்யா கசப்பான புன்னகையுடன் சொன்னாள், “காலம் எனக்கான கதவை இன்னும் திறக்கவில்லை ராகவன். சில நேரங்களில் நான் கைவிடப்பட்டவளோ என்று கூடத் தோன்றும்.”
ராகவன் அவளது கண்களை ஊடுருவிப் பார்த்துக் கூறினார், “தாமதமாகக் கிடைக்கும் எதுவும் தரமானதாக இருக்கும் என்பார்கள். கவலைப்படாதீர்கள்.”
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, ராகவனின் குடும்பத்தினர் அகல்யாவின் வீட்டிற்குப் பெண் கேட்டு வந்தனர். மரகதம்மாளின் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர். அகல்யாவிற்கோ இது கனவா நனவா என்ற சந்தேகம்.
நிச்சயதார்த்தம் முடிந்து, திருமண நாள் நெருங்கியது. திருமணத்தன்று அதிகாலையில் அகல்யா கண்ணாடி முன் நின்றாள். பட்டுப் புடவை, மல்லிகைப் பூ, நெற்றியில் திலகம். இன்று அவள் ‘முதிர் கன்னி’ அல்ல, ஒருவனுடைய ‘மனைவி’.
மணமேடையில் ராகவன் அவளுக்குத் தாலி கட்டும் போது, அகல்யா தன் கண்களை மூடிக்கொண்டாள். இத்தனை ஆண்டுகால ஏக்கம், அவமானம், தனிமை அனைத்தும் அந்த ஒரு நொடியில் கரைந்து போவதை உணர்ந்தாள். ராகவன் அவளது கைகளைப் பற்றிக் கொண்டபோது, அதுவரை அவள் சுமந்து வந்த பாரம் எல்லாம் நீங்கி, ஒரு பாதுகாப்பான உணர்வு அவளுக்குள் பரவியது.
முதலிரவு அறையில், அகல்யா ஜன்னல் ஓரம் நின்று வானத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். ராகவன் உள்ளே வந்து அவள் தோளில் கை வைத்தார்.
“அகல்யா, ஏன் அழுகிறாய்?”
“இல்லை ராகவன், இது அழுகையல்ல. இவ்வளவு காலமும் நான் கடவுளிடம் கேட்டது இந்த ஒரு நிமிடம் தான். எனக்குத் துணை யாரும் இல்லை என்ற பயம் இன்று ஓடிவிட்டது,” என்றாள் விம்மலோடு.
ராகவன் அவளை அணைத்துக் கொண்டு சொன்னார், “இனி உன் தனிமை என்னுடையது. உன் கவலைகள் என்னுடையது. நாம் இழந்த காலத்தை விட, இனி வாழப்போகும் காலம் மிகவும் அழகானது.”
அகல்யாவின் வாழ்வில் வசந்தம் வீசத் தொடங்கியது. சமூகம் அவளை ‘வயதானவள்’ என்று ஒதுக்கிய அதே இடத்தில், இன்று அவள் ஒரு இல்லத்தரசியாக, மரியாதைக்குரியவளாக நிமிர்ந்து நிற்கிறாள்.
எழுத்தாளர் சத்தியபானு எழுதிய மற்ற சிறுகதைகளை வாசிக்க இங்கு கிளிக் செய்யவும்
(முற்றும்)
This post was created with our nice and easy submission form. Create your post!


GIPHY App Key not set. Please check settings