in ,

பாடலிசை வானம் பாடி

சென்னை புறநகரில் உள்ள அந்தச் சிறிய ஊரில், இரவின் அமைதியை மீறிய ஒரு மெல்லிய நாதம் காற்றில் மிதந்து வந்தது. தெனாலிராமனின் “பாடலிசை” கூடம் விளக்கொளியில் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது. வெளியே சில்வண்டுகளின் ரீங்காரம், தென்னை மரங்களின் சலசலப்பு, குளிர்ந்த காற்றில் மிதந்து வரும் மல்லிகையின் வாசம். ஆனால் உள்ளே, ஒரு புதிய பாடலிசை உருவாகும் தவம் நடந்து கொண்டிருந்தது. புதிய ராகம், புதிய கவிதை, எக்காலத்திற்கும் ஏற்ற புதிய மெட்டு என மூன்றும் ஒன்று சேரும் அபூர்வ கணம் அது.

முந்தைய வாரம் கிராமத்துத் திடலில் நடந்த பிரம்மாண்ட இசை நிகழ்ச்சியின் வெற்றி இன்னும் அவர் கண்களில் ஒளிர்ந்தது. ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் கைகளை உயர்த்தி ஆடிய காட்சி, வயதானவர்கள் கண்மூடி ரசித்த பரவசம், குழந்தைகள் தாளத்திற்கு துள்ளிய மகிழ்ச்சி எல்லாம் அவர் நெஞ்சில் பதிந்திருந்தன. அந்த வெற்றி அவருக்கு மகிழ்ச்சியை விட அதிக பொறுப்பைத் தந்திருந்தது. “அடுத்தது என்ன?” என்ற கேள்வி அவரை உறங்க விடவில்லை. உடனே தனது அடுத்த இசை ஆல்பத்திற்கான பணியில் இறங்கினார். தெனாலிராமன் சொந்தமாகப் பாடல் எழுதி, இசையமைத்து, ஆடியோ வீடியோவாக வெளியிடுவதில் வல்லவர் என்பதால், இந்த அமைதியான இரவு அவருக்கு வரமாக அமைந்தது.

கூடத்தைச் சுற்றிப் பார்த்தால் அது ஒரு இசை அருங்காட்சியகம் போலிருந்தது. சுவர்களில் ஒலித்தடுப்பு அமைப்புகள், அதன் நடுவே பழமையான மிருதங்கம், தபேலா, கஞ்சிரா, உடுக்கை ஆகியவை கம்பீரமாக நின்றன. ஒரு மூலையில் அவரது தந்தை பயன்படுத்திய பழைய நாதஸ்வரம் பேழையில் பத்திரமாக வைக்கப்பட்டிருந்தது. அதைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் தந்தையின் ஆசி கிடைப்பது போல உணர்ந்தார். மறுபுறம் நவீன ஸ்பீக்கர்கள், கீபோர்டு, கம்ப்யூட்டர், மிக்சர் கன்சோல் எனத் தொழில்நுட்பம் கைகோர்த்திருந்தது. பழமையும் புதுமையும் சங்கமிக்கும் அந்த இடமே அவரது தியான கூடம். சுவரில் மாட்டியிருந்த பழைய புகைப்படத்தில் இளம் வயது தெனாலிராமன் தந்தையுடன் மேடையில் நிற்கும் காட்சி அவருக்கு உற்சாகம் தந்தது.

வெள்ளைச் சட்டை, தோளில் ஆரஞ்சு நிறத் துண்டு, நெற்றியில் திருநீறும் குங்குமமுமாக அமர்ந்திருந்தார் தெனாலிராமன். மேஜையில் நாட்குறிப்பு, மை பேனா, அருகில் புல்லாங்குழல்கள், வயலின், ஆவி பறக்கும் தேநீர். அந்தக் கணத்தில் அவர் மனதில் ஒரு புதிய சிந்தனை மின்னியது. “இணையத்து இசை மேகம் போல, இசையும் எல்லா இடத்திலும் பரவ வேண்டும்” என்று முணுமுணுத்தார். அந்த வார்த்தையே அவருக்கு புதிய உத்வேகமாக மாறியது. இணையம் மூலம் தமிழ் இசை உலகம் முழுவதும் பரவும் கனவு அவர் கண்களில் தெரிந்தது.

“தமிழ் பாடல் – நிலவொளி மதுரம்” என்று காகிதத்தில் தலைப்பிட்டார். பேனா தானாக நகரத் தொடங்கியது. கீபோர்டில் மெல்லிய மெட்டு வாசித்தார். பின் புல்லாங்குழலை எடுத்து ஊதினார். அந்த நாதம் அறையெங்கும் பரவி மாயாஜாலம் செய்தது. அப்போது சுவரில் சாய்ந்திருந்த பழைய வீணையின் தந்திகள் காற்றில் மெல்ல அதிர்ந்தன. அந்த நாதம் தந்தை தனக்கு சிறுவயதில் சொல்லிக் கொடுத்த முதல் ராகத்தை நினைவூட்டியது. கண்கள் பனித்தன. வீணையை மடியில் எடுத்து வைத்து ஒரு ஆலாபனை செய்தார். அந்த இனிமையில் அறையே உருகியது. புதிய பாடலின் சரணத்திற்கு அதுவே சரியான தொடக்கம் என்று மகிழ்ந்து குறிப்பேட்டில் அவசரமாக எழுதிக் கொண்டார்.

மனதில் வரிகள் மின்னல் போலத் தோன்றின: “தமிழ்ப் பாடலில் நிலவொளி மதுரம், இசையின் அலையில் உயிர்கள் அதிரும்…” ஒவ்வொரு வரியையும் பாடிப் பார்த்து தாளக்கட்டு சரிபார்த்தார்.

மீண்டும் எழுதத் தொடங்கினார். இந்தப் பாடலில் மண்ணின் பெருமை, தாயின் தாலாட்டு, குயிலின் கூவல், மழையின் சாரல், ஏரியில் அலைமோதும் நீர், வயலில் வீசும் காற்று எல்லாம் கலக்க வேண்டும் என்று திட்டமிட்டார். ஒரு சிற்பி கல்லைச் செதுக்குவது போல ஒவ்வொரு சொல்லையும் செதுக்கினார். இடையில் எழுந்து ஜன்னல் அருகே நின்றார். நிலவு மேகத்திலிருந்து வெளிவருவதைப் பார்த்ததும் புதிய பல்லவி தோன்றியது. உடனே ஓடிவந்து எழுதினார். அந்த வரிகளை உரக்கப் பாடியபோது அவர் குரல் கூடத்தில் எதிரொலித்தது.

நள்ளிரவு தாண்டியும் அவர் எழுத்து நிற்கவில்லை. தேநீர் ஆறிப்போனது கூடத் தெரியவில்லை. திடீரென மழை தூறத் தொடங்கியது. மழைத்துளிகள் கூரையில் தாளமிடும் ஓசை அவரது மெட்டோடு கலந்தது. அதைக் கேட்டு மேலும் உற்சாகமானார். கண்களை மூடி முழுப் பாடலையும் மனதில் பாடிப் பார்த்தார். பாரம்பரியத்தின் ஆழமும், இளைஞர்களைக் கவரும் புதுமையும் கலந்திருந்தது. தந்தையின் வார்த்தை நினைவுக்கு வந்தது: “வரிகளில் உண்மை இருந்தால், அது காலத்தைத் தாண்டி வாழும்.” இந்த வரிகள் ஆடியோ வீடியோ தளங்களில் நீண்ட காலம் ஒலிக்கும் என்ற நம்பிக்கை பிறந்தது. தன் கைப்பேசியில் அந்த மெட்டை முணுமுணுத்து பதிவு செய்தார். அதைக் கேட்டதும் முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது.

முகத்தில் அமைதியும் திருப்தியும் நிலவ, அடுத்த நிகழ்ச்சிக்காகப் பாடல்களைப் பதிவு செய்யத் தயாரானார். வெளியே நிலவு மேகத்தை விட்டு முழுமையாக வெளிவந்து அவரை வாழ்த்துவது போல ஒளிர்ந்தது. இணையம் எனும் மேகம் வழியே தமிழ் இசை உலகெங்கும் பரவும் என்ற கனவோடு அன்றைய இரவை நிறைவு செய்தார். மறுநாள் காலை, கூடத்தில் மாணிக்கம் பிள்ளை தபேலாவுடன் வந்து சேர்ந்தார். இருவரும் சேர்ந்து புதிய பாடலுக்கு ஒத்திகை பார்த்தனர். தபேலாவின் தாளமும் புல்லாங்குழலின் நாதமும் இணைந்தபோது கூடமே அதிர்ந்தது. அக்கம்பக்கத்து குழந்தைகள் ஓடிவந்து வேடிக்கை பார்த்தனர். அவர்களின் கைதட்டல் தெனாலிராமனுக்கு மேலும் உற்சாகம் தந்தது. இந்தப் பாடல் நிச்சயம் இணையத்தில் பெரும் வரவேற்பைப் பெறும் என்று அனைவரும் வாழ்த்தினர். இசை மேகம் போல இந்தப் பாடலும் எல்லா உள்ளங்களிலும் மழையாகப் பொழியும் என்று தெனாலிராமன் நம்பினார். இசை மேகம் போல இந்தப் பாடலும் எல்லா உள்ளங்களிலும் மழையாகப் பொழியும் என்று தெனாலிராமன் உறுதியாக நம்பினார். இசை மேகம் போல இந்தப் பாடலும் எல்லா உள்ளங்களிலும் மழையாகப் பொழியும் என்று தெனாலிராமன் உறுதியாக நம்பினார். இந்த நினைவின் நெகிழ்ச்சியில் பிறந்த இசை, காலத்தைக் கடந்து நிற்கும் என்ற நம்பிக்கை அவர் மனதில் ஆழமாக வேரூன்றியது. மெல்லிய புன்னகையோடு மீண்டும் எழுதத் தொடங்கினார். வெளியே தென்றல் வீச, உள்ளே இசை மலர்ந்தது. மகிழ்ச்சி.

This post was created with our nice and easy submission form. Create your post!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

GIPHY App Key not set. Please check settings

    தெனாலிராமனின் இசைப் பயணம்

    நண்பனின் மகள் (சிறுகதை) – வேலூர். D. சீனிவாசன்