எழுத்தாளர் வெங்கடேஷ் கணபதி மற்ற கதைகளை வாசிக்க இங்கு கிளிக் செய்யவும்
கீழாம்பூர், தமிழ்நாட்டின் திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள ஒரு சிறிய குக்கிராமமாகும். இப்பகுதி இன்னும் பெரிய அளவில் வளர்ச்சியடையவில்லை. போக்குவரத்து மற்றும் பிற தொடர்பு வசதிகளும் போதுமான அளவில் இல்லை.
இந்தக் கதை 1970-களில் நடந்த ஒரு உண்மைச் சம்பவத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இதில் இடம்பெறும் கதாபாத்திரங்களின் பெயர்கள் கற்பனையானவை.
அது, பர்மாவில் வேலை செய்து விட்டு பின்னர் அந்தக் குக்கிராமத்திற்குத் திரும்பி வந்த ஒரு பண்ணையாரின் வீடு. துரதிர்ஷ்டவசமாக, கட்டுப்படுத்தப்படாத நீரிழிவு நோயின் காரணமாக அவருக்கு காலில் அழுகல் நோய் (Gangrene) ஏற்பட்டு, சிறிது காலத்திலேயே அவர் உயிரிழந்தார். அதன் பின்னர், அவருடைய மனைவி சரோஜா, தங்களுடைய இரண்டு மகன்களையும் ஒரு மகளையும் வளர்க்கும் பொறுப்பை ஏற்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
மூத்த மகனான செல்லமணி, வேளாண்மையில் பட்டப்படிப்பை முடித்துவிட்டு, விவசாயத்தை கவனித்துக்கொள்வதற்காக அந்தக் குக்கிராமத்திற்குத் திரும்பி வந்தார். அவர் இளம் வயதிலேயே திருமணம் செய்துகொண்டார். அவருக்கு நான்கு பெண் குழந்தைகளும் ஒரு ஆண் குழந்தையும் பிறந்தனர்.
இரண்டாவது மகன் வேலாயுதம், அன்புடன் “வேலண்ணா” என்று அழைக்கப்பட்டார். சென்னையில் நடைபெற்ற குடும்பத் திருமணம் ஒன்றின்போது சந்தித்த ஜெயந்தி என்ற பெண்ணை அவர் காதலித்தார்.
ஜெயந்தி ஒரு பிராமணப் பெண். திருச்சியில் உள்ள சீதாலட்சுமி ராமசாமி கல்லூரியில் பி.ஏ. பட்டப்படிப்பை முடித்திருந்தார். மென்மையாகவும் அமைதியாகவும் பேசும் குணம் கொண்ட ஜெயந்தி, வேலண்ணாவைத் திருமணம் செய்துகொள்ள சம்மதித்தார்.
வேலண்ணாவும் ஒரு தமிழ் பிராமணக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்தான். ஜெயந்தியின் தந்தைக்கு குற்றாலம் அருகே ஏராளமான நிலங்களும் தோட்டங்களும் இருந்தன. அவர்கள் வசதியான, செல்வச் செழிப்பான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்கள். ஜெயந்தி அவருடைய ஒரே மகள்.
ஜெயந்தி பார்ப்பதற்கு மிகவும் அழகானவர் அல்ல. கோதுமை நிறம் கொண்ட அவர், வட்டமான முகமும் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தும் அழகிய கண்களும் கொண்டிருந்தார்.
வேலண்ணாவுக்கும் ஜெயந்திக்கும் நிச்சயதார்த்தம் நடைபெற்றபோது, அந்தக் குக்கிராமம் முழுவதும் அழைக்கப்பட்டது. லட்டுகள் தாராளமாக வழங்கப்பட்டன. சரோஜா ஊரார் அனைவருக்கும் விருந்து ஏற்பாடு செய்தார்.
ஜெயந்தியின் தந்தை ஒரு ஜமீன்தார் என்பதால், வேலண்ணாவுக்கு கிடைத்த அதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றி அந்தக் குக்கிராமம் முழுவதும் மக்கள் தங்களுக்குள் கிசுகிசுத்துக் கொண்டனர்.
திருமணம் நிச்சயிக்கப்பட்டது. அந்தத் தம்பதியரின் திருமணம் 1971ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதத்தில் நடைபெறுவதாக முடிவு செய்யப்பட்டது.
வேலண்ணா புனேயில் பொறியியல் படிப்பை முடித்துவிட்டு, பம்பாயில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்.
சரோஜாவுக்கு இரண்டு தங்கைகளும் ஒரு தம்பியும் இருந்தனர். அவர்களில் யாரும் பெரிய அளவில் வசதியானவர்கள் அல்ல. தனது சித்திகள், சித்தப்பாக்கள், மாமா, மாமி மற்றும் அவர்களுடைய பிள்ளைகளிடம் வேலண்ணா சற்று மேலானவர் என்ற எண்ணத்துடனும், அலட்சியமான அணுகுமுறையுடனும் நடந்து கொண்டார்.
சரோஜாவின் சகோதரிகளில் ஒருவரான பார்வதி, தனது கணவருடன் கோவில்பட்டியில் வசித்து வந்தார். அவருடைய கணவருக்கு ஒரு சிறிய அந்திக்கடை இருந்தது. மாலை நேரங்களில் சாலையோரத்தில் அமைக்கப்படும் அந்தக் கடையில் பஜ்ஜி, போண்டா போன்ற சிற்றுண்டிகள் விற்கப்பட்டன.
மற்றொரு சகோதரியான சிவகாமி, தனது கணவருடன் திருக்கண்ணங்குடி என்ற குக்கிராமத்தில் வசித்து வந்தார். பிரபல தமிழ் நடிகை கீர்த்தி சுரேஷின் பூர்வீகமும் இந்தக் குக்கிராமத்துடன் தொடர்புடையதாகக் கூறப்படுகிறது.
திருமணத்தன்று ஊரே அல்லோகல்லோலப்பட்டது.
திருமணம் கீழாம்பூரில்தான் நடைபெற்றது. ஜெயந்தியின் தந்தையும் தாயும் பாளையங்கோட்டையில் மிகப் பெரிய திருமண வரவேற்பு நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தனர்.
திருமண முகூர்த்தம் இனிதே முடிந்தது. சரோஜாவின் தங்கைகளும், தம்பியும், அவர்களது குடும்பத்தினரும் சாப்பாட்டுப் பந்தியில் அமர முற்பட்டனர். அனைவருக்கும் ஒரு பெரிய குழந்தைகள் பட்டாளமே இருந்தது.
அப்போது அங்கே வந்த வேலண்ணா, “என்ன, உங்களுக்கு ரோஷமே கிடையாதா? இப்படியா சாப்பாட்டுக்கு அலை பாய்ந்து கொண்டு பந்தியில் உட்காருவீங்க? பட்டிக்காடு. ஜெயந்தியின் குடும்பம் பெரிய குடும்பம். நீங்கள் அவர்களுக்கு எதிரில் வந்து உட்கார்ந்தால், எனக்குத்தான் அவமானம். என்னை அவர்கள் மதிக்கவே மாட்டார்கள். எல்லோரும் எழுந்திருங்க. நீங்கள் கடைசியில் உட்கார்ந்தால் போதும். இல்லாவிட்டால், கொல்லைப்புறத்தில் உங்களுக்குத் தனிப்பந்தி போட ஏற்பாடு பண்றேன்,” என்று உருமினான்.
குழந்தைகள் அரண்டு போய்விட்டனர்.
அக்கா மேல் உள்ள அளவற்ற பாசத்தினால், அனைவரும் அங்கிருந்து எழுந்து வீட்டிற்கு வெளியே வந்தனர். விஷயம் கேள்விப்பட்டதும், சரோஜா துடித்துப்போய்விட்டார்.
எதிர்வீட்டு குப்பச்சி மாமியின் வீடு பெரிதாக இருந்தது. சரோஜா சமையல்காரர் முத்துசாமியை அழைத்து, தனது தங்கைகளுக்கும் தம்பிக்கும், அவர்களது குடும்பத்தினருக்கும் தனிப்பந்தி வைத்து உணவு பரிமாற ஏற்பாடு செய்தார். ஆனால், சரோஜாவின் மனவேதனை அவருக்கு மட்டுமே தெரியும்.
நாட்கள் மாதங்களாக உருண்டோட, மாதங்கள் வருடங்களாகிவிட்டன. வேலண்ணாவும் ஜெயந்தியும் சென்னையில் அடையாறில் குடியேறிவிட்டனர். மூத்த மகன் ரமேஷும், இளைய மகள் கீதாவும் பிறந்தனர். வாழ்க்கை மகிழ்ச்சியாகப் போய்க்கொண்டிருந்தது.
சரோஜா இறைவனடி சேர்ந்து வருடங்கள் ஓடிவிட்டன. ரமேஷ் தனது கல்லூரித் தோழி கல்பனாவை கைப்பிடித்தான்.
கல்பனா கண்டிப்பான பணக்காரப் பெண். பெரிய பணக்காரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள். வேலண்ணாவையும் ஜெயந்தியையும் பார்த்தாலே அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. மைசூரில் அவளுடைய தந்தை நான்கு ஓட்டல்களை நடத்தி வந்தார்.
திருமண விருந்து நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தபோது, கல்பனா ரமேஷிடம் திட்டவட்டமாகக் கூறிவிட்டாள்:
“இதைக் கேளு ரமேஷ்… எங்கள் குடும்பத்தில் எல்லோருமே பணக்காரங்க. உங்க அப்பாவையும் அம்மாவையும் கொஞ்சம் தள்ளியே இருக்கச் சொல்லுங்க. அவர்களைப் பார்த்ததும் நமஸ்காரம் பண்ணு, மரியாதையா நடந்துக்கோன்னு எல்லாம் ஆர்டர் போடாதே.”
ரமேஷ் தனது அப்பா, அம்மாவிடம் கறாராகக் கூறினான்:
“அப்பா, அம்மா, என்னவோ தெரியவில்லை, கல்பனாவுக்கு நீங்கள் நடந்துகொள்கிற விதம் பிடிக்கவில்லை. அப்பா, நீங்கள் உங்கள் கீழாம்பூர் விருத்தாந்தங்களை எல்லாம் கல்பனாவின் அப்பாவிடம் சொன்னது கல்பனாவுக்குச் சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. என்னுடைய சந்தோஷம் முக்கியம் என்றால், நீங்கள் ஒதுங்கியே இருங்கள். கடைசிப் பந்தியில் நீங்கள் சாப்பிட்டால் போதும். இந்த முழுத் திருமணச் செலவு மற்றும் வரவேற்புக்கான செலவு முழுவதையும் கல்பனாவின் அப்பாவே ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டார். நீங்கள் கொஞ்சம் நாசூக்காக ஒதுங்கி இருப்பதுதான் நல்லது.”
தன் மகனின் இந்தச் சொற்களைக் கேட்டதும், ஜெயந்தியும் வேலண்ணாவும் வாயடைத்துப் போய்விட்டனர். அந்த நேரத்தில், வேலண்ணாவுக்கு தனது திருமணத்தின்போது தான் நடந்துகொண்ட விதம் நினைவுக்கு வந்தது.
எழுத்தாளர் வெங்கடேஷ் கணபதி மற்ற கதைகளை வாசிக்க இங்கு கிளிக் செய்யவும்
(முற்றும்)
This post was created with our nice and easy submission form. Create your post!


GIPHY App Key not set. Please check settings