எழுத்தாளர் மனோகர் மைசூரு எழுதிய மற்ற சிறுகதைகளை வாசிக்க இங்கு கிளிக் செய்யவும்
ஒன்று — ஒரு தொழில்
குமாருக்கு வேலை என்று ஒன்று கிடையாது. வாழ்க்கை என்று ஒன்று கிடையாது. இருப்பது ஒரே ஒரு திறமை — யாரும் கவனிக்காத இடத்தில் நிற்கத் தெரியும். யாரும் கேட்காத கேள்விக்கு பதில் சொல்லத் தெரியும்.
சிறு வயதில் கோயம்பேட்டில் லோடு தள்ளினான். பதினாறில் ஒரு சீட்டு கம்பெனியில் வேலை — ஆறு மாதத்தில் தாலா. இருபதில் ஒரு மோட்டார் பார்ட்ஸ் கடையில் — அங்கே நம்பர் பிளேட் மாற்றும் வேலையும் சேர்ந்தே வந்தது. இப்போது வயது இருபத்தெட்டு. வீட்டில் அம்மா, அம்மாவுக்கு சர்க்கரை நோய். மருந்துக்கு மாதம் மூவாயிரம்.
அதனால் கேட்பவர் என்ன சொன்னாலும் கேட்பான். தூக்கிட்டு வருவான். எடுத்துட்டு வருவான். கேள்வி கேட்க மாட்டான்.
அந்த மனிதன் தான் ஒரு நாள் ஒரு கோணியை தூக்கிட்டு சென்னை சென்ட்ரல் பிளாட்ஃபாரம் நம்பர் நான்கில் இறங்கினான்.
இரண்டு — ரயில் நிலையம்
மாலை ஆறு மணி நாற்பது நிமிடம்.
சென்னை சென்ட்ரல் அந்நேரத்தில் ஒரு தனி உலகம். மூன்று வழிகளில் ஆட்கள் கலைகிறார்கள், நான்கு வழிகளில் திரண்டு வருகிறார்கள். அனவுன்ஸ்மெண்ட் ஸ்பீக்கரில் கரகரவென்று ஒலிக்கிறது — யாரும் கேட்பதில்லை. சாம்பார் வாசனை, வியர்வை வாசனை, டீக் கடை புகை எல்லாம் ஒன்று கலந்து ஒரு தனியான நிலையம் வாசனை.
பிளாட்ஃபாரம் நான்கில் திருவனந்தபுரம் எக்ஸ்பிரஸ் கொஞ்சம் முன்பே வந்திருந்தது. ஆட்கள் இறங்கி கலைந்துகொண்டிருந்தார்கள். குழந்தைகளை தூக்கிக்கொண்ட அப்பாக்கள், பெரிய சூட்கேஸ் இழுக்கும் கல்லூரி மாணவர்கள், மூட்டை முடிச்சுடன் கிராமத்து முதியவர்கள்.
அந்த கூட்டத்தில் குமார் ஒரு கோணியை தலையில் வைத்துக்கொண்டு நடந்தான்.
சட்டையில் இரண்டு இடத்தில் கிழிசல். பேண்ட் முழங்காலில் தேய்ந்திருந்தது. ஆனால் அவன் கண்கள் கூட்டத்தை சரியாக ஸ்கேன் செய்துகொண்டே நடந்தன — வலது பக்கம் ஒரு குடும்பம், நேரே ஒரு தள்ளுவண்டி கடை, இடது பக்கம்… இடது பக்கம் ஒரு காக்கி யூனிஃபார்ம்.
குமார் தலை குனிந்து நடந்தான். அவசரமில்லாமல். இயல்பாக. செல்போன் அதிர்ந்தது.
காதில் வைத்தான். “அப்பாடா. எப்படியோ தப்பிச்சோம்.”
“இப்போ பெட்டி இறக்கினியா?” — மறுபுறம் குரல் தட்டையாக இருந்தது. உணர்ச்சியில்லாமல்.
“இறக்கறேன். சர்க்கிளுக்கு வா. பத்து நிமிஷம்.”
போன் வெட்டியது.
“டேய்.”
குரல் பக்கத்திலிருந்து வந்தது.
மூன்று — பரமன்
பெயர்ப்பலகை: பரமன். RPF.
நாற்பத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க உருவம். உடல் மெலிந்திருந்தது, ஆனால் கண்கள் மெலியவில்லை. அந்த கண்கள் இரண்டும் குமாரை ஒரு நொடி பார்த்தன — மேலிருந்து கீழ், கீழிருந்து மேல்.
“போன் பாரு.”
குமார் நீட்டினான். உள்ளே நடுங்கியது. வெளியே தெரியவில்லை.
பரமன் ஸ்கிரீனை பார்த்தான். ஒரு வினாடி நிறுத்தி திரும்பினான்.
“மூட்டையில என்ன?”
“சார்…” குமார் தொண்டையை இயல்பாக வைத்துக்கொண்டு சொன்னான், “கோச்சில் கிடைச்ச வேஸ்ட் சார். நியூஸ்பேப்பர், பாட்டில்… வயித்துப் பிழைப்புக்கு சேக்கிறேன்.”
பரமன் மூட்டையை ஒரு விநாடி பார்த்தான். திரும்பவில்லை.
“டிக்கெட்?”
பாஸ் சொன்னது நினைவு வந்தது: ‘ஏதாவது நூறு குடு, வேகமாக நழுவு.’ ஐந்நூறு கட்டினாலும் தப்பிக்கலாம்.
“வாங்கல சார்.”
“பைன் ஐந்நூறு.”
குமார் பேண்ட் காயில் கை நுழைத்தான். ஒரு நோட்டு எடுத்தான். நீட்டினான்.
பரமன் நோட்டை வாங்காமல் பார்த்தான்.
“வேண்டாம். அதை வச்சுக்கோ.”
குமாரின் நெஞ்சு ஒரு கணம் உறைந்தது.
மாட்டிட்டோமா?
“டிக்கெட் ஆபீஸ் போய் ரிசீட் வாங்கிட்டு வா.”
குமார் மெதுவாக தலையசைத்தான். மூட்டையை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, “வைக்கிறேன் சார், வாறேன்” என்று நடந்தான்.
ஐந்நூறு கட்டினான். ரிசீட் வாங்கினான்.
திரும்பி வந்தபோது பரமன் பிளாட்ஃபாரத்தில் வேறு பக்கம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். கண்களால் மட்டும் சந்தித்துக்கொண்டார்கள். குமார் மூட்டையை தூக்கி நடந்தான்.
அப்பாடா.
நான்கு — பாஸ்
சர்க்கிளில் ஒரு வெள்ளை ஆம்பாசிடர் காரில் ஒருவன் உட்கார்ந்திருந்தான்.
பெயர் யாரும் சொல்வதில்லை. எல்லோரும் ‘அண்ணன்’ என்று சொல்வார்கள். குமாருக்கு அவன் பெயர் தெரியாது. எங்கே இருக்கிறான் என்று தெரியாது. போன் நம்பர் மட்டும் தெரியும் — அதுவும் வாரம் வாரம் மாறும்.
ஒரு மாதம் முன்பு மோட்டார் பார்ட்ஸ் கடையில் யாரோ அறிமுகப்படுத்தினார்கள். “வேலை இருக்கு. தூக்கிட்டு வர மட்டும் தெரிஞ்சா போதும். கேள்வி கேட்கக்கூடாது.”
குமாருக்கு கேள்வி கேட்கும் வழக்கமில்லை. சரி என்றான்.
இப்போது கார் கதவு திறந்தது.
“மூட்டை?”
“உள்ளே இருக்கு.”
“போலீஸ்?”
“ஐந்நூறு பைன் கட்டிட்டேன். ஓகே.”
அண்ணன் ஒரு வினாடி குமாரை பார்த்தான். ஏதோ கணக்கிட்டான். திரும்பி முன்னே பார்த்தான்.
“கிளம்பு.”
ஐந்து — கிடங்கு
கார் பத்து நிமிடம் ஓடியது. திரும்பிய திரும்பிய சந்துகளில். கடைசியில் ஒரு பழைய தெருவில் நின்றது — கடைகளோ மனிதர்களோ இல்லாத இடம். இரவு ஆரம்பிக்கிறது என்ற நேரம்.
அரை திறந்த ஷட்டர். உள்ளே மங்கலான வெளிச்சம்.
குமார் மூட்டையை இறக்கினான்.
அண்ணன் ஒரு மேஜையை நோக்கி நடந்தான். அங்கே இன்னும் இருவர் நின்றார்கள். மூலையில் பெரிய பைகள். மேஜையில் ஏற்கனவே கட்டுக்கட்டாக நோட்டுகள்.
எத்தனை இருக்கு இங்கே?
குமார் மூட்டை கட்டை அவிழ்த்தான். அண்ணன் உள்ளே பார்த்தான். தலையசைத்தான்.
கையில் ஆயிரம் ரூபாய் நோட்டு வைத்தான்.
குமார் வாங்கினான். எண்ணவில்லை. பாக்கெட்டில் போட்டான்.
அந்த நொடி —
கதவு சத்தம் போட்டது.
ஆறு — கணக்கு
பரமன் உள்ளே வந்தான்.
அவன் பின்னால் இன்னொருவர் — சிவில் உடையில், கையில் வயர்லெஸ்.
அண்ணன் ஒரு அடி பின்னே போனான். மூலையில் இருந்தவர்கள் ஓட முயற்சித்தார்கள். பரமனின் சக ஆட்கள் கதவை மூடினார்கள்.
குமாரின் கையிலிருந்த ஆயிரம் நோட்டு கீழே விழுந்தது.
பரமன் அதை எடுத்தான். வெளிச்சத்தில் பிடித்தான்.
“போலி.”
அறையில் நிசப்தம்.
“குமார்.”
குமார் திரும்பினான்.
“ஐந்நூறு ஈஸியா கட்டினே. அது ஒண்ணு. மறுப்பே சொல்லல — அதுவும் ஒண்ணு. ஆனா திரும்பி வந்தப்போ உன்னோட போன் ஸ்கிரீன்ல கடைசி டயல் நம்பர் தெரிஞ்சது — அதை ட்ரேஸ் பண்ணேன். கார் ரெஜிஸ்ட்ரேஷன் பாத்தேன். ஒரு மணி நேரம் ஆச்சு, இந்த இடம் கண்டுபிடிக்க.”
குமார் சுவரை பார்த்தான்.
“மூட்டையில ஒரு கோடி. இந்த அறையில மொத்தம் எவ்வளவு தெரியுமா?”
குமாருக்கு தெரியாது. ஒருநாளும் கேட்டதில்லை.
“பதினைந்து கோடி. எல்லாம் போலி. சென்னை, கோவை, மதுரை — மூன்று நகரங்களில் புழக்கத்தில் போகணும்னு இருந்தது.”
குமார் மெதுவாக கீழே உட்கார்ந்தான். கால்கள் தாங்கவில்லை.
ஏழு — வழி
அடுத்த இரண்டு நாள் குமாரை ஒரு அறையில் வைத்தார்கள். விசாரணை. ஒவ்வொரு நாளும் பரமன் வந்தான். கேள்வி கேட்டான். குமார் தெரிந்ததை சொன்னான் — போன் நம்பர்கள், சந்திப்பு இடங்கள், யாரை பார்த்தான், என்ன கேட்டான்.
மூன்றாவது நாள் ஒரு வேறு ஆள் வந்தான். சிவில் உடை, மேலதிகாரி என்று தெரிந்தது.
“சாட்சியாக ஒத்துழைக்கிறியா?”
குமார் ஒரு வினாடி யோசித்தான். அம்மா. மருந்து. மாதம் மூவாயிரம்.
“என்னால என்ன ஆகும்?”
“நீ கொண்டு வந்தது பத்தியும் உன் பங்கு பத்தியும் ஒரு சிறிய கேஸ். சாட்சியாக வந்தால் — உனக்கு வழி பண்ணி குடுக்கும். பெரிய கேஸ் — அது வேற மட்டம்.”
“மேலே யார் இருக்காங்க என்று தெரியுமா உங்களுக்கு?”
“தெரியும். ஆனால் நீ இல்லாம நிரூபிக்க முடியாது.”
குமார் மேஜையை பார்த்தான். பரமன் ஒரு மூலையில் நின்று சுவரை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கண்களில் ஒரு கேள்வி.
“சரி.”
எட்டு — முடிவு
ஆறு மாதம் கழித்து.
சென்னை உயர் நீதிமன்றம்.
குமார் சாட்சி பெட்டியில் நின்றான். அவன் கையில் ஒரு நோட்டுத் தாள் இல்லை. தயாரித்த வாக்குமூலம் இல்லை. நடந்தது நடந்தது — அதை அப்படியே சொன்னான்.
நெட்வொர்க்கின் தலைவன் — சென்னையில் பெரிய ரியல் எஸ்டேட் தொழிலதிபர், இரண்டு அரசியல் தொடர்புகள் — அன்று கைது செய்யப்பட்டான்.
நீதிமன்றத்திலிருந்து வெளியே வந்த போது பரமன் படிகளில் நின்றிருந்தான்.
“அம்மா என்ன ஆனா?”
“நல்லாருக்காங்க.”
பரமன் தலையசைத்தான். திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தான்.
“சார்.”
பரமன் நின்றான்.
“நான் மாட்டிக்கிட்டேன்னு நினைச்சேன். நீங்க வேண்டுமேன்னே விட்டீங்க — அந்த ஐந்நூறு ரூபாய ஈஸியா கட்டும் போதே பின்னாடி வந்தீங்க. அதை நான் புரிஞ்சுக்க நேரம் ஆச்சு.”
பரமன் சிரிக்கவில்லை.
“நான் உன்னை விடல. உனக்கு வழி காட்ட நினச்சேன். வித்தியாசம் தெரியுதா?”
குமாருக்குப் புரிந்தது.
அன்று முதல் முறையாக — ஒரு தொழில் தேடி அலையவில்லை. ஒரு வழி தெரிந்தது.
குப்பை என்று மற்றவர்கள் நினைத்ததை அவன் தூக்கி வந்தான். ஆனால் அந்த குப்பை அவனையே தூக்கி வந்தது.
எழுத்தாளர் மனோகர் மைசூரு எழுதிய மற்ற சிறுகதைகளை வாசிக்க இங்கு கிளிக் செய்யவும்
(முற்றும்)
This post was created with our nice and easy submission form. Create your post!




GIPHY App Key not set. Please check settings