in ,

கொடகின் மறைக்கப்பட்ட பொக்கிஷங்களும் ஆன்மீக ரகசியங்களும்! – மனோகர் மைசூரு

ஓய்வுக்காலத்தின் புதிய பரிமாணம்

‘ஓய்வு பெற்ற பின் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கும்?’ – இந்த ஒரு கேள்வி பலருக்கு அச்சத்தையும், சிலருக்கு சலிப்பையும் தரக்கூடும். ஆனால், தங்களை ‘இளமை மாறாத முதியோர்’ (Evergreen Seniors) என்று பெருமிதத்தோடு அழைத்துக்கொள்ளும் மைசூர் CFTRI ஓய்வு பெற்றோர் சங்கத்தினருக்கு, ஓய்வு என்பது புதிய பயணங்களின் தொடக்கம்.

2026-ஆம் ஆண்டு, பிப்ரவரி 5-ஆம் தேதி. காலை 7 மணிக்கே சூரியன் தன் கதிர்களைப் பரப்பத் தொடங்கிய வேளையில், இரண்டு குளிர்சாதனப் பேருந்துகளுக்கு முன்பாக ஒரு சிறிய பூஜை வழிபாட்டுடன் எங்களது பயணம் இனிதே தொடங்கியது. கொடகு மாவட்டத்தின் மரகதப் பச்சைப் போர்வையில் ஒளிந்திருக்கும் ஆன்மீக ரகசியங்களையும், இயற்கையின் பேரழகையும் தேடிப் புறப்பட்ட அந்த 65 இதயங்களிலும் ஒரு குழந்தையின் உற்சாகம் குடிகொண்டிருந்தது.

கொடகின் பசுமையில் ஒரு ரகசியக் கோவில்

ஹுன்சூர் அருகிலுள்ள ‘ஆசீர்வாத் ஹோட்டலில்’ ஒரு சிறு இடைவேளை. ‘டீயா அல்லது காபியா?’ என்ற அந்த நித்திய விவாதங்களுக்குப் பிறகு, கொடகின் வளைந்து நெளிந்து செல்லும் சாலைகளில் எங்களது பயணம் தொடர்ந்தது. காலை 11:30 மணியளவில், பாடகரகேரி கிராமத்தில் காபி தோட்டங்களுக்கு நடுவே ஒரு ‘மறைக்கப்பட்ட இரத்தினம்’ போல வீற்றிருக்கும் மஹா மிருத்யுஞ்சய கோவிலை அடைந்தோம்.

சுமார் 800 ஆண்டுகாலப் பழமை வாய்ந்த இந்த ஆலயம், வெளியுலகின் இரைச்சல்கள் தீண்டாத ஒரு புனித நிலம். காபி தோட்டங்களிலிருந்து வீசும் அந்தத் தூய்மையான காற்றும், கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை படர்ந்திருக்கும் பசுமையும் நம்மை ஒரு தியான நிலைக்கு இட்டுச் செல்கின்றன.

“காட்டின் நடுவே தூக்கி நிறுத்தப்பட்ட கோவில் வளாகத்தின் அழகை எந்த புகைப்படமும் சரியாக படம்பிடிக்க முடியாது.”

இக்கோவிலின் மற்றொரு சிறப்பம்சம், இங்கு நிலவும் சைவ-வைணவ நல்லிணக்கம். சிவபெருமான் குடி கொண்டிருக்கும் அதே வளாகத்திற்குள் ஒரு சிறிய விஷ்ணு கோவிலும் அமைந்திருப்பது, ஆன்மீகத் தேடலில் இருப்பவர்களுக்கு ஒரு முழுமையான அனுபவத்தைத் தருகிறது.

அஞ்சாத வாழ்வு தரும் பஞ்ச அகாலிக மிருத்யு ஹோமம்

‘மிருத்யுஞ்சயன்’ – மரணத்தை வெல்பவன். இக்கோவிலில் வீற்றிருக்கும் ஈசன், தனது பக்தர்களை ஐந்து வகையான அகால மரணங்களிலிருந்து (Pancha Akalika Mrityu) காக்கிறார் என்பது காலம் காலமான நம்பிக்கை. இதற்காக நடத்தப்படும் மிருத்யுஞ்சய ஹோமம் உலகப் புகழ்பெற்றது. இந்த ஹோமத்தில் கலந்துகொண்டு, புனித நெருப்பில் எங்கள் பிரார்த்தனைகளை அர்ப்பணித்தோம்.

சடங்குகளுக்குப் பிறகு, காட்டுக்காற்றில் அமர்ந்து ஓய்வெடுத்தது ஒரு தனி சுகம். அதனைத் தொடர்ந்து, கோவில் நிர்வாகம் வழங்கிய அன்பான அன்னதானத்தில் இனிப்பு பாயசம், சாம்பார் சாதம், ரசம் மற்றும் மோருடன் ஒரு திருப்தியான மதிய உணவு அமைந்தது. உணவு முடிந்து, குழுவாகவும் தனித்தனியாகவும் நாங்கள் எடுத்துக்கொண்ட புகைப்படங்கள், அந்தத் தருணங்களை பசுமையாக்கின.

லக்ஷ்மணன் எய்த அம்பும், உருவான தீர்த்தமும்!

மதிய உணவிற்குப் பிறகு, சுமார் ஒரு மணி நேர வளைவு நெளிவான மலைப்பாதைப் பயணத்திற்குப் பிறகு இருப்பு நீர்வீழ்ச்சியின் நுழைவாயிலை அடைந்தோம். பிப்ரவரி மாதத்து வெயில் ‘பகபகவென’ எரிந்தாலும், பிரம்மகிரி மலைத்தொடரிலிருந்து விழும் அந்த நீர்வீழ்ச்சியின் குளிர்ச்சி எங்களை ஈர்த்தது.

இதன் பின்னணியில் ஒரு சுவாரசியமான ராமாயணப் பின்னணி உண்டு. சீதையைத் தேடி ராமனும் லக்ஷ்மணனும் இப்பகுதிக்கு வந்தபோது, ராமனின் தாகத்தைப் போக்க லக்ஷ்மணன் எய்த அம்பால் உருவானதே ‘லக்ஷ்மண தீர்த்த நதி’. 170 அடி உயரத்திலிருந்து பால் நுரை போல கொட்டும் இந்த நீர்வீழ்ச்சியின் அடிவாரத்தில், ராமர் பிரதிஷ்டை செய்ததாகக் கூறப்படும் ராமேஸ்வர கோவில் உள்ளது. எனினும், இக்கோவில் மாலை 6 மணிக்குத்தான் திறக்கப்படும் என்பதால் எங்களால் அந்தத் தரிசனத்தைப் பெற முடியாமல் போனது ஒரு சிறு ஏமாற்றமே.

 முதுமையை வெல்லும் உற்சாகக் கூட்டம்

நீர்வீழ்ச்சியை அடைய அடர்ந்த காட்டுக்குள் ஒரு கிலோமீட்டர் தூரம் நடக்க வேண்டும். 75 ரூபாய் நுழைவுக்கட்டணம் செலுத்தி, மூச்சிறைக்கச் செய்யும் அந்தப் பாதையை  முதியவர்களும் எவ்விதத் தொய்வும் இன்றி கடந்தனர். சில நண்பர்கள் உடல்நிலை கருதி தங்கிவிட்டாலும், பெரும்பாலானோர் அந்த ‘குளிர்ந்த தூறலில்’ நனைந்து மகிழ்ந்தனர்.

அந்த 170 அடி உயர நீர்வீழ்ச்சியின் கீழே நின்று, சிறு குழந்தைகளைப் போல கூக்குரலிட்டும், பாட்டுப் பாடியும், விளையாடியும் எங்கள் குழுவினர் காட்டிய உற்சாகம், ‘வயது என்பது வெறும் எண்களே’ என்பதை உலகுக்கு உரக்கச் சொன்னது. ஓய்வு காலத்தை நான்கு சுவர்களுக்குள் முடக்காமல், இது போன்ற சமூகப் பயணங்கள் மேற்கொள்வது மன ஆரோக்கியத்திற்கு எவ்வளவு அவசியம் என்பதை அந்தச் சிரிப்பொலிகள் உணர்த்தின.

ஒரு சிந்தனைத் தூண்டல்

புனிதமான ஹோமம், தெய்வீகச் சாப்பாடு, காட்டின் ரம்மியமான சூழல், மற்றும் ஆர்ப்பரிக்கும் நீர்வீழ்ச்சி என இந்தப் பயணம் ஒரு முழுமையான அனுபவமாக அமைந்தது. உடல் தளர்ந்தாலும் உள்ளம் தளராத இந்த ‘இளமை மாறாத’ கூட்டத்தின் பயணம் ஒரு செய்தியைச் சொல்கிறது: வாழ்க்கை என்பது வாழ்வதற்கே!

இயற்கையின் மடியில் உங்களை மீண்டும் ஒருமுறை குழந்தையாக உணர வைக்கும் அந்த இடத்திற்கு நீங்கள் எப்போது புறப்படப் போகிறீர்கள்? உங்களை நீங்களே புத்துணர்ச்சியுடன் கண்டடைய ஒரு பயணம் அவசியமல்லவா?

This post was created with our nice and easy submission form. Create your post!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

GIPHY App Key not set. Please check settings

    பந்தி (சிறுகதை) – வெங்கடேஷ் கணபதி

    குப்பை (சிறுகதை) – மனோகர் மைசூரு