கடைசி வேட்டி (சிறுகதை) – மா. அன்பரசு

“என் மகன் வீட்டுச் சோற்றைச் சாப்பிட வேண்டிய நாள் வந்தால்… அந்த நாளைவிட என் சாவே மேல்.”

இந்த வார்த்தைகளை ராமசாமி ஒருபோதும் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவர் இறந்த பிறகுதான், சொல்லப்படாத அந்த வாக்கியமே அவரது வாழ்க்கையின் அர்த்தமாக மாறியது.

வீட்டின் கதவு பாதி திறந்திருந்தது.

“மாமா… மாமா…” என்று அழைத்தபடியே மருமகள் உள்ளே நுழைந்தாள். கையில் இன்னும் ஆவி பறந்துகொண்டிருந்த சாப்பாட்டுப் பாத்திரம்.

வீட்டுக்குள் அசாதாரணமான அமைதி. அந்த அமைதிக்குக்கூட ஒரு சத்தம் இருந்தது.

கட்டிலில் வெள்ளை வேட்டி அணிந்தபடி ராமசாமி படுத்திருந்தார். முகத்தில் வலி இல்லை. கோபம் இல்லை. தோல்வியும் இல்லை. எல்லாப் போராட்டங்களையும் முடித்துவிட்ட மனிதனின் அமைதி மட்டும் இருந்தது.

அருகில் கிடந்த காலியான தூக்க மாத்திரை பாட்டில், அவர் இனி விழிக்கப் போவதில்லை என்பதை அமைதியாகச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. மருமகளின் அலறல் தெருவெங்கும் பரவியது.

“ராமசாமி… செத்துட்டாராம்!”

ஊரே ஓடிவந்தது. அந்த மரணத்தை நம்ப முடியாமல் அனைவரும் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

வயது எழுபது. ஆனால் வயதை அவர் ஒருபோதும் சுமந்ததில்லை. வெள்ளை வேட்டி. தோளில் வெள்ளைத் துண்டு. நிமிர்ந்த மார்பு. வேகமான நடை.

“மூன்றாவது கால் எனக்குத் தேவையில்லை,” என்று ஊன்றுகோலைப் பார்த்து சிரிப்பார்.

ஆறு மாதங்களுக்கு முன்புவரை அவரது நடையில் ஒரு துடிப்பு இருந்தது. அதன்பிறகு அது துடுப்பில்லாத படகின் நகர்வைப் போல இருந்தது. நடந்தார், ஆனால் எங்கேயும் சென்றடைந்ததில்லை. மனைவி இறந்த நாளில் அவர் உடலின் பாதியை அல்ல… உயிரின் பாதியையே இழந்துவிட்டார்.

“நேத்துக்கூட பார்த்தேனே…”

“அட… நேத்து கோயிலுக்குப் போயிருந்தாரே!”

“அதுதான் புரியல. வாழ்நாள்ல கோயில் வாசலையே மிதிக்காத மனுஷன்.”

கூட்டத்தில் ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு நினைவைச் சொன்னார்கள். ராமசாமி ஊரில் பிரபலமானது அவரது உழைப்புக்காக அல்ல. அவரது நாத்திகத்திற்காக.

“சாமி வந்து சோறு போடுமா?” என்று கேட்பார்.

அந்தக் கேள்வியில் நையாண்டி மட்டும் இல்லை. பசியின் தத்துவமும் இருந்தது. அதனால் யாரும் அவரிடம் கடவுளைப் பற்றி விவாதிக்கத் துணிந்ததில்லை.

ஆனால் நேற்று… மாரியம்மன் கோவில். சிவன் கோவில். பிள்ளையார். முருகன். பெருமாள். ஊரில் இருந்த ஒவ்வொரு கோவிலுக்கும் அவர் சென்றார்.

வெற்றிலை வைத்தார். கற்பூரம் ஏற்றினார். தேங்காய் உடைத்தார். கண்களை மூடி நீண்ட நேரம் நின்றார். வாழ்நாளில் ஒருமுறைகூட செய்யாத செயலை ஒரே நாளில் எல்லா கோவில்களிலும் செய்தார்.

அதைப் பார்த்தவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். யாருக்கும் அதன் காரணம் புரியவில்லை.

வேப்பமரத்தடியில் தாயம் விளையாடிக் கொண்டிருந்த இளைஞன் கேட்டான். “என்ன தாத்தா… சாமியெல்லாம் புதுசா கும்பிடுறீங்க?”

ராமசாமி அவனை நேராகப் பார்த்தார். “நான் பார்த்து வளர்ந்த பையன் நீ. என்னைக் கேள்வி கேக்குற அளவுக்கு வந்துட்டியா? போய் உன் வேலையைப் பாரு.”

அவர் நடந்தார். சந்தேகம் மட்டும் அங்கேயே நின்றது. அந்த இளைஞன் தன்னைவிடச் சிறிய பையனை அனுப்பினான்.

“போய் பாரு… தாத்தா என்ன பண்றாருன்னு.”

மாலை வரை அந்தப் பையன் அவரைப் பின்தொடர்ந்தான். ஒவ்வொரு கோவிலிலும் அவர் ஒரே மாதிரி கும்பிட்டார். வெளியே வந்தபோது பையன் கேட்டான்.

“தாத்தா… எதுக்கு இவ்வளவு கோயில்?”

ராமசாமி நீண்ட நேரம் அமைதியாக நின்றார். பிறகு மெதுவாகச் சொன்னார்.

“நேத்து சாகறதுக்குத் தூக்கு மாட்டிக்கிட்டேன்.”

பையன் சிரித்தான். அவர் சிரிக்கவில்லை.

“தூக்குக்கு கட்டுன வேட்டி அவுந்து கீழ விழுந்துருச்சு.”

அந்தப் பையனின் முகம் மாறியது.

“இன்னைக்கு எல்லாச் சாமிக்கிட்டயும் ஒரே வேண்டுதல்.”

“என்ன தாத்தா?”

“இன்னொரு வாய்ப்பைக் கொடுத்தா… இந்தத் தடவை தவறாம செத்துப் போகணும்.”

அந்தச் சிறுவனின் தொண்டையில் வார்த்தைகள் சிக்கிக்கொண்டன. ராமசாமி மட்டும் அமைதியாக நடந்துபோனார்.

மறுநாள் அதிகாலையில் அவர் பழைய வேட்டி, சட்டை, துண்டு என பயன்படுத்திய எல்லாத் துணிகளையும் வீட்டின் முன் தீயிட்டுக் கொளுத்திக் கொண்டிருந்தார்.

“ஏன் எரிக்கிறீங்க?” என்று பக்கத்து வீட்டுக்காரர் கேட்டார்.

“இது என் துணி.”

அவ்வளவுதான்.

“நீ போய் உன் வேலையைப் பாரு.”

இப்போது நினைத்துப் பார்த்தால், அவர் துணிகளை எரிக்கவில்லை. தன் வாழ்க்கையின் கடைசி அடையாளங்களையே சாம்பலாக்கிக் கொண்டிருந்தார்.

ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு… அவரது மனைவி இறந்த நாளிலேயே இந்த மரணம் விதைக்கப்பட்டுவிட்டது. அதுவரை அந்த வீட்டில் இரண்டு பேர் இருந்தார்கள். ஒருவர் சமைப்பார். மற்றொருவர் சாப்பிடுவார்.

சில நேரம் சண்டையிடுவார்கள். அதன்பிறகு சிரித்துவிடுவார்கள். அதுதான் அவர்களுடைய உலகம். அவள் இறந்த நாளில் அடுப்பின் நெருப்பு மட்டுமல்ல… அந்த வீட்டின் அர்த்தமும் அணைந்துவிட்டது.

மருமகள் பலமுறை சொன்னாள்.

“மாமா… எங்க வீட்டுக்கு வந்து சாப்பிடுங்க.”

அவர் தலையசைத்தார்.

“வேண்டாம்.”

மகனும் கெஞ்சினான்.

“அப்பா… அது உங்க வீடுதானே.”

ராமசாமி அமைதியாகச் சொன்னார்.

“இல்லடா… நான் வாழ்றது என் வீடு. நீ வாழ்றது உன் வீடு. நான் கட்டிக்கொடுத்ததால அது என் வீடாகிடாது.”

அந்தக் கோட்டை அவர் ஒருபோதும் தாண்டவில்லை. முதலில் ஒரு வேளை உணவு. பிறகு ஒரு நாளைக்கு ஒரு வேளை. பிறகு தேநீர். கடைசியில் தண்ணீர்.

பசி தினமும் கதவைத் தட்டியது. தன்மானம் தினமும் கதவை மூடியது. அந்தப் போரில் உடல் மெதுவாகத் தோற்றது. ஆனால் மனம் தோற்க மறுத்தது.

வெளியூரில் இருந்த மகன் ஓடிவந்தான். தந்தையின் முகத்தைப் பார்த்ததும் உடைந்து போனான். மனைவியைப் பார்த்து தன் கன்னத்தில் தானே அறைந்துகொண்டான்.

“ஏண்டி… சொன்னேன்ல… அவர் ரோசக்காரருன்னு. அவர் கட்டுன வீட்டை விட்டு சோத்துக்காக வரமாட்டாருன்னு. நீயாவது தினமும் எடுத்துட்டுப் போயிருக்கலாமே! இப்போ… அவர் வாய்க்கு வாக்கரிசி போடுற நிலைக்கு என்னைக் கொண்டு வந்துட்டியே…”

அவன் கதறினான். மருமகளும் அழுதாள். ஊரும் அழுதது.

ஆனால் ராமசாமி மட்டும் அமைதியாக இருந்தார். வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் கடவுளை நம்பவில்லை. கடைசி நாளில் கோவில்களுக்குச் சென்றதும் கடவுளை நம்பியதாலா?

அல்லது, வாழ்க்கையை விட்டுப் போவதற்கு முன் வாழ்நாள் முழுவதும் தவிர்த்துவந்த இடங்களிடமும் விடைபெற வேண்டும் என்று நினைத்ததாலா?

யாருக்கும் தெரியாது. ஏனெனில் விடைபெறுவது நம்பிக்கைக்காக மட்டுமல்ல. முழுமைக்காகவும் இருக்கலாம். சிலர் இறப்பதற்கு முன் உறவுகளைத் தேடுகிறார்கள். சிலர் பழைய நினைவுகளைத் தேடுகிறார்கள்.

ராமசாமி மட்டும், வாழ்நாள் முழுவதும் நம்பாத கடவுள்களிடமும் அமைதியாக விடைபெற்றுவிட்டுப் போனார். அவர் கடவுளைக் கண்டாரா? இல்லை… வாழ்க்கையை முழுமைப்படுத்திக் கொண்டாரா? அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் இல்லை.

சில மனிதர்கள் பதில்களைவிட, கேள்விகளாகவே நீண்ட காலம் வாழ்கிறார்கள். ராமசாமியும் அப்படித்தான். அவர் உயிரை மாய்த்துக் கொண்டார். ஆனால் இறுதிவரை கழற்ற மறுத்தது உயிரல்ல… கண்ணுக்குத் தெரியாத அந்தக் கடைசி வேட்டி.

அதன் பெயர் – சுயமரியாதை.

(முற்றும்)

FERY London Womens Regular Fit Shirt | Premium Chiffon Allover Pr...

(42588)

₹478.00 (as of September 28, 2026 16:20 GMT +05:30 - More infoProduct prices and availability are accurate as of the date/time indicated and are subject to change. Any price and availability information displayed on [relevant Amazon Site(s), as applicable] at the time of purchase will apply to the purchase of this product.)

CÜRAA Manual Vegetable Chopper for Kitchen | ChopLab Lite By Chef...

(465998)

₹629.00 (as of September 28, 2026 16:25 GMT +05:30 - More infoProduct prices and availability are accurate as of the date/time indicated and are subject to change. Any price and availability information displayed on [relevant Amazon Site(s), as applicable] at the time of purchase will apply to the purchase of this product.)

BLUE WORLD PU Women Handbag | 3 Main Section

(385250)

₹498.00 (as of September 28, 2026 16:20 GMT +05:30 - More infoProduct prices and availability are accurate as of the date/time indicated and are subject to change. Any price and availability information displayed on [relevant Amazon Site(s), as applicable] at the time of purchase will apply to the purchase of this product.)

LABEL ADRIJA Pure Cotton Floral Printed Sleeveless Top for Women ...

(42583)

₹448.99 (as of September 28, 2026 16:20 GMT +05:30 - More infoProduct prices and availability are accurate as of the date/time indicated and are subject to change. Any price and availability information displayed on [relevant Amazon Site(s), as applicable] at the time of purchase will apply to the purchase of this product.)

Allen Solly Women’s Solid Round Neck T‑Shirt | Regular Fit | Soft...

(4052503)

₹415.00 (as of September 28, 2026 16:20 GMT +05:30 - More infoProduct prices and availability are accurate as of the date/time indicated and are subject to change. Any price and availability information displayed on [relevant Amazon Site(s), as applicable] at the time of purchase will apply to the purchase of this product.)