in ,

சோறு (சிறுகதை) – ஜெயந்தி.M

எழுத்தாளர் ஜெயந்தி எழுதிய மற்ற சிறுகதைகளை வாசிக்க இங்கு கிளிக் செய்யவும்

காலை ஒன்பது மணி. திண்டுக்கல் அருகிலுள்ள ஒரு சிறிய கிராமத்தில், மஞ்சாத்தாள் பக்கத்து வீட்டுக் குழந்தைகள் பள்ளிக்குச் செல்லும் போது வழக்கம்போல வீட்டின் முன் நின்றாள்.

அவளது கைகளில் ஒரு சிறிய தட்டில் சோறு — வெறும் சாதம், அதில் சிறிதளவு மிளகாய்த் தூள், உப்பு, சில துளி எண்ணெய் மட்டுமே. அவள் அந்தத் தட்டைப் பார்த்தபடி மெதுவாகச் சொன்னாள்:

“இது தான் இன்றைய சோறு… ஆனா இதே சோறு ஒருகாலத்தில் அவள் கை பட்ட போது எவ்வளவு மணமாக இருந்தது!”

மஞ்சாத்தாள் ஒருகாலத்தில் அவள் வசித்த கிராமத்தின் புகழ்பெற்ற சமையல்காரி. திருமண விழா என்றால் அவள் இல்லாமல் முடியாது. “மஞ்சத்தாள் சமைச்ச சாப்பாட்டோட மணமே போதும், பசியில்லாதவங்க கூட சாப்பிடுவாங்க!” என்று சொல்லும் அளவிற்கு சுவையானது அவளின் கைப் பக்குவம்!

ஆனால் வாழ்க்கை நழுவிப் போனது. கணவர் குடி பழக்கத்தால் உயிரிழந்தார். இரண்டு பிள்ளைகள் நகரத்திற்குப் போய் வேலைக்குச் சென்றார்கள்; ஆரம்பத்தில் மாதம் மாதம் பணம் அனுப்பினார்கள், பிறகு “அம்மா, கொஞ்சம் காத்திரு, இப்ப பணம் இல்ல” என்ற பதில்கள் மட்டும் வந்தன.

இப்போது மஞ்சாத்தாள் தனியாக. வயது எழுபத்தைத் தாண்டியிருக்கிறாள். கண்களின் பார்வை மங்கி கைகள் நடுங்கியவாறே!. அன்று காலை, வயிற்றில் அனல் பறந்தது. வயது எவ்வளவு இருந்தாலும் பசி என்ற ஒன்றை மட்டும் யாராலும் மறைக்க முடியாது.

அவள் சமைத்த சோறு குளிர்ந்து போயிருந்தது. அவ்வளவு வறுமை நிலையிலும் அவள் வீட்டின் முன் வந்த ஒரு பிச்சைக்காரனைக் கண்டாள். அவனும் வயதானவன் தான் — கண்களில் குருட்டுத்தனத்தின் அடையாளம், உடம்பு ஒல்லியாக, கிழிந்த துணியில். “அம்மா… ஒரு வாய் சோறு கிடைக்குமா தாயி…” என்றான்.

மஞ்சத்தாள் தட்டில் இருந்த சோறைப் பார்த்தாள். அவளது வயிறு வெறித்தனமாகக் குரல் எழுப்பியது — ‘எனக்கே போதாது…’ ஆனால் மனம் வேறொன்றைச் சொன்னது — “இந்த சோறு நான் சாப்பிட்டால் ஒரு நேரம் பசி அடங்கும்… ஆனா அவன் சாப்பிட்டால் அவன் உயிரையே காப்பாற்றலாம்.” அவள் சற்றுத் திணறினாள்.

பிறகு மெதுவாக எழுந்து, தட்டிலிருந்த சோறை அந்தப் பிச்சைக்காரனின் கைகளில் வைத்து, “சாப்பிடப்பா…” என்றாள். அவன் சிரித்தான்.

அந்தச் சிரிப்பு ஒரு தெய்வத்தின் சிரிப்பாக இருந்தது. “அம்மா, நீயும் சாப்பிடணும் போல…” என்றான். அவள் தலை அசைத்தாள்.

“நான் சாப்பிட்ட மாதிரி தான் மகனே…” பிச்சைக்காரன் சோறு சாப்பிட ஆரம்பித்தான். அவளோ கண்ணீருடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அந்த நிமிடத்தில் மஞ்சாத்தாளுக்கு ஒரு அமைதி. பசி இருந்தது, ஆனால் மனம் நிறைந்திருந்தது. “சோறு வயிற்றில் போனால் உடல் வாழும்; இதுபோல சோறு பிறருக்குக் கொடுத்தால் மனம் வாழும்…” என்று எண்ணினாள்.

மாலை நேரம். அவளது வீட்டின் முன் சத்தம். கிராம சுய உதவிக் குழுவினர் வந்திருந்தனர். “மஞ்சாத்தாள், உங்களை நினைத்து சொல்லியிருக்காங்க — நாளைமுதல் தினமும் உங்களுக்கு சாப்பாடு வந்து சேரும்.” அவள் அதிர்ச்சியடைந்தாள்.

“எனக்கா?” “ஆம், மஞ்சாத்தாள்… நீ நேற்று பிச்சைக்காரனுக்கு கொடுத்த சோறு அவன்தான் எங்களிடம் சொல்லி அழுதான். அவன் சொன்னான் — ‘அவங்க தான் உண்மையிலே பசியைப் புரிஞ்சவங்க!’ என்று.”

மஞ்சாத்தாளின் கண்களில் நீர் ததும்பியது. அவள் சொன்னாள் — “நான் கொடுத்தது ஒரு தட்டுச் சோறு தான்… ஆனா அதுவா இத்தனை உயிர் காக்கும் அன்பாக மாறும் என்று நான் நினைக்கல.”

மஞ்சாத்தாள் வீட்டுக்குள் சென்றபோது சூரியன் மறைந்து கொண்டிருந்தான். அடுப்பு அருகில் இன்னொரு தட்டு சோறு வைத்தாள் — அது நாளை வரும் பிச்சைக்காரனுக்காக. அந்த இரவு அவள் பசியோடு தூங்கினாள் — ஆனால் அந்த பசி இனிமையான பசியாய் இருந்தது. ஏனெனில், இன்று தான் அவள் சோற்றின் உண்மையான அர்த்தத்தைக் கண்டிருந்தாள். 

எழுத்தாளர் ஜெயந்தி எழுதிய மற்ற சிறுகதைகளை வாசிக்க இங்கு கிளிக் செய்யவும்

(முற்றும்)

This post was created with our nice and easy submission form. Create your post!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

GIPHY App Key not set. Please check settings

    அன்றும்!!! இன்றும்!!! (கட்டுரை) – அகிலா சிவராமன்

    காஸ்ட்லி காமாட்சி (சிறுகதை) – ஜெயந்தி.M